അനുഭവം
-ജമീൽ അഹമ്മദ്-
ആതുര സേവന രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുമായുള്ള ബന്ധം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നഴ്സിംഗ് ചങ്ങാതിമാരുമായും കമ്മ്യൂണിറ്റിയുമായും ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു .
നഴ്സിംഗ് ഹോമുകൾ, വാർദ്ധക്യകാല ഭവനങ്ങൾ എന്നിവയുമായുള്ള നിരവധി ഇടപെടലുകൾക്ക് അവസരം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എനിക്ക് ബാധിച്ച രോഗം മൂലം ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കഴിയേണ്ടിവന്ന അനുഭവം ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത് "മെയ് 12 - അന്താരാഷ്ട്ര നേഴ്സസ് ദിനത്തിൽ" നേഴ്സുമാർക്കായി ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കുറിപ്പ് ആയിരിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
എന്റെ ഇരുപതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ന്യൂമോത്തോറാക്സിനായി എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. ചികിത്സ കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രി വിട്ടാൽ വീണ്ടും രോഗലക്ഷണം കണ്ടു തുടങ്ങുന്നതിനാൽ ഞാൻ ആശുപത്രിയിലെ പതിവ് സന്ദർശകനായിത്തീർന്നു.
ഒന്നര മാസത്തോളം കാലം ആശുപത്രിയിൽ ഒന്നിലധികം തവണ ചെലവഴിച്ചു. അപ്പോഴൊക്കെ നേഴ്സുമാർ എനിക്കു തന്നത് നല്ല പരിചരണവും രോഗത്തിന്നെതിരെ പോരാടാനുള്ള ധൈര്യവുമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടക്കാൻ എന്നെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും അതുവഴി ജീവിതത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.
ശ്വാസകോശത്തിനും നെഞ്ചിൻ കൂടിനുമിടയിലുള്ള സ്ഥലത്ത് വായു ഒഴുകുമ്പോൾ ന്യൂമോത്തോറാക്സ് അല്ലെങ്കിൽ തകർന്ന ശ്വാസകോശ അവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നു. തുളച്ചുകയറുന്ന നെഞ്ചിലെ മുറിവ് അല്ലെങ്കിൽ ദുർബലമായ ശ്വാസകോശം ന്യൂമോത്തോറാക്സിന് കാരണമാകും. ശ്വാസതടസ്സം ഇതിൻറെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്.
ന്യൂമോത്തോറാക്സ് വലുതാകുമ്പോൾ, അധിക വായു നീക്കം ചെയ്യാൻ ഒരു സൂചി അല്ലെങ്കിൽ ട്യൂബ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടയിൽ, മയക്കത്തിനുള്ള മരുന്നൊന്നും നൽകില്ല. ദൈവ സന്നിധിയിൽ പ്രാർത്ഥനയുമായി കഴിയാനേ സാധിക്കൂ. ഈ ചികിത്സക്കിടയിൽ രണ്ട് തവണ ദൈവ സാമീപ്യത്തിന്നർഹനായി. തികച്ചും ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയ അവസ്ഥ. ആ സന്തോഷം വിവരണാതീതമാണ്. ഓരോ ചികിത്സയ്ക്കിടയിലും ട്യൂബ് എവിടെ മാറ്റി ചേർക്കണമെന്ന് നഴ്സിനെ കാണിക്കുകയും മുമ്പത്തെ പാടുകൾ ഒഴിവാക്കി തരണമെന്ന് ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു.
ചികിത്സയുടെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഡോക്ടർമാർ സാധാരണയായി സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയ പ്രക്രിയ ഒഴിവാക്കാനും സാധാരണ രോഗശാന്തി രീതിയിലേക്ക് പോകാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ഫിസിയോ തെറാപ്പി ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒരു മാസത്തെ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ആശുപത്രി വിട്ടു. ഭാഗ്യവശാൽ രണ്ടാമത്തേത് സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഏകദേശം രണ്ട് വർഷത്തോളം എന്നിൽ അസുഖം വിട്ടുനിന്നു. അപ്പോഴേക്കും അതെന്റെ ജീവിതശൈലിയിൽ അല്പം മാറ്റം വരുത്തിയിരുന്നു. എന്റെ ശ്വാസകോശമാണ് എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം എന്ന തിരിച്ചറിവ് കിട്ടി .
2004 അവസാനത്തോടെ ഞാൻ ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യവേ രണ്ടാം തവണയും ഞാൻ രോഗിയായി. ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ട്രാഫിക്കിൽ 50 മിനിറ്റ് രോഗവുമായി പോരാടി. ഒടുവിൽ എന്റെ ബോസ് തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ എത്തിച്ചു. തകർന്ന ശ്വാസകോശവുമായി എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാമെന്നും വേദനയിൽ നിന്നും എങ്ങനെ മോചിതനാവുമെന്നും ഒ.പി നേഴ്സുമാരോട് ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. എന്റെ എക്സ്-റേ എടുക്കുന്നതിന് മുമ്പായി അവർ എന്താണ് ചെയ്യുകയെന്നത് മുൻ അനുഭവം കാരണം എനിക്കറിയാം. ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു കുത്തേറ്റ വേദനയാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക. ഒരു ട്യൂബ് തിരുകിക്കൊണ്ട് ശ്വാസകോശത്തിലെ അധിക വായു നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിൻറെ പ്രഥമശുശ്രൂഷ.
3 ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം എന്റെ ശ്വാസകോശം പൂർണ്ണമായും പ്രവർത്തനക്ഷമമാവുകയും ഞാൻ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതോടുകൂടി എൻറെ രോഗം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് വേദന വന്നു . വീണ്ടും എന്നെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മൂന്നാം തവണ അവർ കേസ് പരിശോധിച്ചു, അതൊരു ഹാട്രിക് ആയിരുന്നത്ര. മുൻഗണനാടിസ്ഥാനത്തിൽ വായു ചോർച്ച അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് ശ്വാസകോശ ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താൻ ഡോക്ടർമാർ ഉപദേശിച്ചു..ഇതിന് തോറാക്കോസ്കോപ്പി അല്ലെങ്കിൽ വീഡിയോ-അസിസ്റ്റഡ് തോറാസിക് സർജറി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മുഴുവൻ സ്റ്റാഫും എനിക്ക് മുൻഗണന നൽകി. എനിക്ക് ലഭിച്ച പരിചരണവും ശ്രദ്ധയും അതിശയകരമായ താണ്. നടപടിക്രമം പൂർത്തിയാവാൻ 7-8 മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ളതാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അവർ അറിയിച്ചു. അതിനിടയിൽ ഞാൻ 2 ഫോൺ കോളുകൾ നടത്തി ഉമ്മയും ഭാര്യയുമായി സംസാരിച്ചു. അതോടെ
എന്റെ കുടുംബവും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും അരികിലുണ്ടെന്ന ഉത്തമ വിശ്വാസം ഞാൻ നേടി.
ഇത് എന്റെ ആദ്യത്തെ മയക്ക പ്രക്രിയയാണ്. എന്റെ ശരീരം ഇതിനോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല.
ഒടുവിൽ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ചികിത്സ ഫലം കണ്ടു. അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ഒരു പുതിയ വ്യക്തിയായി തിരിച്ചെത്തി. പിന്നീട് നഴ്സുമാരുടെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ വേഗത്തിൽ സുഖപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.അവരുടെ ഏറ്റവും ചെറിയ കരുതലും ദയയും ഇല്ലാതെ ഒന്നും സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ല. അവരുടെ സ്പർശനത്തിന് ഒരു ജീവിതം തിരിച്ചു നൽകാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് അവർക്കിത് സാധാരണമായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ഭാഗ്യമാണ്. സമർപ്പിത ലക്ഷ്യവും മാനവിക മൂല്യവും കൊണ്ട് നിറച്ച
ദുബായ് ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ സ്റ്റാഫുകളെയും നഴ്സുമാരെ ഈ അവസരത്തിൽ ഞാൻ നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു.
ഈ കോവിഡ് യുഗത്തിൽ നാം ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കുകയും ശ്വാസകോശവും ശ്വസനവ്യവസ്ഥയും നിലനിർത്തുകയും അതിനായി പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണം.
“ഓരോ നഴ്സും ആരോഗ്യമുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന മാലാഖയാണ്, രോഗിയെ പരിചരിക്കുന്നതിൽ എല്ലാ നഴ്സുമാരും ആത്മാവിന്റെ ഭാഗവുമാണ്" എന്ന അലക്സാണ്ടർ റഡുനോവികിന്റെ വീക്ഷണത്തോട് കടപ്പാട്.
ഭൂമിയിലെ മാലാഖ മാരായ നഴ്സുമാരെ,
നിങ്ങളുടെ സമർപ്പിത സേവനങ്ങൾക്ക് ഒരായിരം നന്ദി!
-ജമീൽ അഹമ്മദ്-
ആതുര സേവന രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുമായുള്ള ബന്ധം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നഴ്സിംഗ് ചങ്ങാതിമാരുമായും കമ്മ്യൂണിറ്റിയുമായും ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു .
നഴ്സിംഗ് ഹോമുകൾ, വാർദ്ധക്യകാല ഭവനങ്ങൾ എന്നിവയുമായുള്ള നിരവധി ഇടപെടലുകൾക്ക് അവസരം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എനിക്ക് ബാധിച്ച രോഗം മൂലം ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കഴിയേണ്ടിവന്ന അനുഭവം ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത് "മെയ് 12 - അന്താരാഷ്ട്ര നേഴ്സസ് ദിനത്തിൽ" നേഴ്സുമാർക്കായി ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കുറിപ്പ് ആയിരിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
എന്റെ ഇരുപതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ന്യൂമോത്തോറാക്സിനായി എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. ചികിത്സ കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രി വിട്ടാൽ വീണ്ടും രോഗലക്ഷണം കണ്ടു തുടങ്ങുന്നതിനാൽ ഞാൻ ആശുപത്രിയിലെ പതിവ് സന്ദർശകനായിത്തീർന്നു.
ഒന്നര മാസത്തോളം കാലം ആശുപത്രിയിൽ ഒന്നിലധികം തവണ ചെലവഴിച്ചു. അപ്പോഴൊക്കെ നേഴ്സുമാർ എനിക്കു തന്നത് നല്ല പരിചരണവും രോഗത്തിന്നെതിരെ പോരാടാനുള്ള ധൈര്യവുമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടക്കാൻ എന്നെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും അതുവഴി ജീവിതത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.
ശ്വാസകോശത്തിനും നെഞ്ചിൻ കൂടിനുമിടയിലുള്ള സ്ഥലത്ത് വായു ഒഴുകുമ്പോൾ ന്യൂമോത്തോറാക്സ് അല്ലെങ്കിൽ തകർന്ന ശ്വാസകോശ അവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നു. തുളച്ചുകയറുന്ന നെഞ്ചിലെ മുറിവ് അല്ലെങ്കിൽ ദുർബലമായ ശ്വാസകോശം ന്യൂമോത്തോറാക്സിന് കാരണമാകും. ശ്വാസതടസ്സം ഇതിൻറെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്.
ന്യൂമോത്തോറാക്സ് വലുതാകുമ്പോൾ, അധിക വായു നീക്കം ചെയ്യാൻ ഒരു സൂചി അല്ലെങ്കിൽ ട്യൂബ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടയിൽ, മയക്കത്തിനുള്ള മരുന്നൊന്നും നൽകില്ല. ദൈവ സന്നിധിയിൽ പ്രാർത്ഥനയുമായി കഴിയാനേ സാധിക്കൂ. ഈ ചികിത്സക്കിടയിൽ രണ്ട് തവണ ദൈവ സാമീപ്യത്തിന്നർഹനായി. തികച്ചും ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയ അവസ്ഥ. ആ സന്തോഷം വിവരണാതീതമാണ്. ഓരോ ചികിത്സയ്ക്കിടയിലും ട്യൂബ് എവിടെ മാറ്റി ചേർക്കണമെന്ന് നഴ്സിനെ കാണിക്കുകയും മുമ്പത്തെ പാടുകൾ ഒഴിവാക്കി തരണമെന്ന് ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു.
ചികിത്സയുടെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഡോക്ടർമാർ സാധാരണയായി സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയ പ്രക്രിയ ഒഴിവാക്കാനും സാധാരണ രോഗശാന്തി രീതിയിലേക്ക് പോകാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ഫിസിയോ തെറാപ്പി ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒരു മാസത്തെ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ആശുപത്രി വിട്ടു. ഭാഗ്യവശാൽ രണ്ടാമത്തേത് സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഏകദേശം രണ്ട് വർഷത്തോളം എന്നിൽ അസുഖം വിട്ടുനിന്നു. അപ്പോഴേക്കും അതെന്റെ ജീവിതശൈലിയിൽ അല്പം മാറ്റം വരുത്തിയിരുന്നു. എന്റെ ശ്വാസകോശമാണ് എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം എന്ന തിരിച്ചറിവ് കിട്ടി .
2004 അവസാനത്തോടെ ഞാൻ ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യവേ രണ്ടാം തവണയും ഞാൻ രോഗിയായി. ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ട്രാഫിക്കിൽ 50 മിനിറ്റ് രോഗവുമായി പോരാടി. ഒടുവിൽ എന്റെ ബോസ് തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ എത്തിച്ചു. തകർന്ന ശ്വാസകോശവുമായി എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാമെന്നും വേദനയിൽ നിന്നും എങ്ങനെ മോചിതനാവുമെന്നും ഒ.പി നേഴ്സുമാരോട് ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. എന്റെ എക്സ്-റേ എടുക്കുന്നതിന് മുമ്പായി അവർ എന്താണ് ചെയ്യുകയെന്നത് മുൻ അനുഭവം കാരണം എനിക്കറിയാം. ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു കുത്തേറ്റ വേദനയാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക. ഒരു ട്യൂബ് തിരുകിക്കൊണ്ട് ശ്വാസകോശത്തിലെ അധിക വായു നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിൻറെ പ്രഥമശുശ്രൂഷ.
3 ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം എന്റെ ശ്വാസകോശം പൂർണ്ണമായും പ്രവർത്തനക്ഷമമാവുകയും ഞാൻ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതോടുകൂടി എൻറെ രോഗം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് വേദന വന്നു . വീണ്ടും എന്നെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മൂന്നാം തവണ അവർ കേസ് പരിശോധിച്ചു, അതൊരു ഹാട്രിക് ആയിരുന്നത്ര. മുൻഗണനാടിസ്ഥാനത്തിൽ വായു ചോർച്ച അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് ശ്വാസകോശ ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താൻ ഡോക്ടർമാർ ഉപദേശിച്ചു..ഇതിന് തോറാക്കോസ്കോപ്പി അല്ലെങ്കിൽ വീഡിയോ-അസിസ്റ്റഡ് തോറാസിക് സർജറി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മുഴുവൻ സ്റ്റാഫും എനിക്ക് മുൻഗണന നൽകി. എനിക്ക് ലഭിച്ച പരിചരണവും ശ്രദ്ധയും അതിശയകരമായ താണ്. നടപടിക്രമം പൂർത്തിയാവാൻ 7-8 മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ളതാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അവർ അറിയിച്ചു. അതിനിടയിൽ ഞാൻ 2 ഫോൺ കോളുകൾ നടത്തി ഉമ്മയും ഭാര്യയുമായി സംസാരിച്ചു. അതോടെ
എന്റെ കുടുംബവും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും അരികിലുണ്ടെന്ന ഉത്തമ വിശ്വാസം ഞാൻ നേടി.
ഇത് എന്റെ ആദ്യത്തെ മയക്ക പ്രക്രിയയാണ്. എന്റെ ശരീരം ഇതിനോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല.
ഒടുവിൽ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ചികിത്സ ഫലം കണ്ടു. അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ഒരു പുതിയ വ്യക്തിയായി തിരിച്ചെത്തി. പിന്നീട് നഴ്സുമാരുടെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ വേഗത്തിൽ സുഖപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.അവരുടെ ഏറ്റവും ചെറിയ കരുതലും ദയയും ഇല്ലാതെ ഒന്നും സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ല. അവരുടെ സ്പർശനത്തിന് ഒരു ജീവിതം തിരിച്ചു നൽകാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് അവർക്കിത് സാധാരണമായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ഭാഗ്യമാണ്. സമർപ്പിത ലക്ഷ്യവും മാനവിക മൂല്യവും കൊണ്ട് നിറച്ച
ദുബായ് ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ സ്റ്റാഫുകളെയും നഴ്സുമാരെ ഈ അവസരത്തിൽ ഞാൻ നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു.
ഈ കോവിഡ് യുഗത്തിൽ നാം ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കുകയും ശ്വാസകോശവും ശ്വസനവ്യവസ്ഥയും നിലനിർത്തുകയും അതിനായി പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണം.
“ഓരോ നഴ്സും ആരോഗ്യമുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന മാലാഖയാണ്, രോഗിയെ പരിചരിക്കുന്നതിൽ എല്ലാ നഴ്സുമാരും ആത്മാവിന്റെ ഭാഗവുമാണ്" എന്ന അലക്സാണ്ടർ റഡുനോവികിന്റെ വീക്ഷണത്തോട് കടപ്പാട്.
ഭൂമിയിലെ മാലാഖ മാരായ നഴ്സുമാരെ,
നിങ്ങളുടെ സമർപ്പിത സേവനങ്ങൾക്ക് ഒരായിരം നന്ദി!
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ