എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ റമദാൻ രാവുകളിൽ കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് നാട്ടിലെ (കണ്ണൂരിലെ) റമദാൻ
സ്റ്റാളുകൾ സന്ദർശിക്കാനും നഗരത്തിലെ പലഹാരങ്ങൾ കഴിക്കാനും നഗരം ചുറ്റിക്കറങ്ങാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു ബോർഡിംഗ് സ്കൂൾ കുട്ടിയായിരുന്നിട്ടും എന്റെ മുത്തശ്ശിമാരുടെ വീടിനടുത്തുള്ള കസിൻമാരുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും സഹവസിക്കാൻ പ്രത്യേക സമയം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു. വീണു കിട്ടുന്ന സമയത്ത് അവരുമായുള്ള ഒത്തുചേരലിൽ ഞാൻ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. 38 വർഷം മുമ്പുള്ള ആ കാലഘട്ടം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അന്ന് ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കുന്നത് ഒരു യഥാർത്ഥ പരോൾ ലഭിച്ചതിനു തുല്യമായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും പുറത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ കഴിയുന്നത്ര സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ പരമാവധി വർദ്ധിപ്പിക്കാനും അടുത്ത റിലീസ് ലഭിക്കുന്നതുവരെ ബന്ധങ്ങൾ നിർത്താനും പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമേ റിലീസ് (അവധിക്കാലം) ലഭിക്കാറുള്ളൂ.
അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പുറപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം, എന്റെ തിരിച്ചുവരവിനായി എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കും. അവരുടെ കാത്തിരിപ്പാണ് ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന പ്രതീക്ഷ.
ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് ഹോസ്റ്റലിലേക്കും മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും പോകുമ്പോൾ എനിക്ക് ഞാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പലരെയും കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. അന്ന്
ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചങ്ങാതിയുമായി വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം കണ്ടുമുട്ടാൻ
എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചു.
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും തറവാട് വീടിൻറെ അയൽവാസി എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾ നല്ല ബന്ധത്തിലായിരുന്നു. ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ പഴയ ജീവിതത്തിലെ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ പങ്കിട്ടു. സംഗീതത്തോടും പാട്ടുകളോടും ചെറുപ്പത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന് അതിയായ അഭിനിവേശമുണ്ടെന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. മാപ്പിളപ്പാട്ട് മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ വ്യക്തി കൂടിയാണ് എൻറെ സുഹൃത്ത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതുല്യമായ കഴിവുകൾ ഞാനടക്കമുള്ള മാപ്പിളപ്പാട്ട് ആസ്വാദകരെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അദ്ദേഹമാണ് മാപ്പിളപ്പാട്ട് ലോകത്തെ കണ്ണൂർ ഷരീഫ്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിൻറെ വളർച്ച സാകൂതം നിരീക്ഷിച്ചു.
"ഒരു വലിയ മനുഷ്യൻ. മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആകർഷകമായ വ്യക്തിത്വം. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമ. എന്തിനേക്കാളും ഉമ്മയെ സ്നേഹിച്ച മഹാനായ മകൻ. സ്നേഹവാനായ ഒരു കുടുംബ മനുഷ്യൻ."
2018 ൽ കണ്ണൂരിൽ വെച്ചാണ് 35 വർഷമോ അതിൽ കൂടുതലോ പിന്നിട്ട് ഞാനും കണ്ണൂർ ഷരീഫും കണ്ടുമുട്ടുന്ന ത്. ഇതിനിടയിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് റെ വളർച്ചയുടെ പടവുകൾ സ്ക്രീനുകളിലൂടെ കണ്ടറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രാദേശിക തലത്തിൽ നിന്ന് ആഗോള തലത്തിലേക്ക് വളരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നി. ഒരു ചാനൽ പരിപാടിയിൽ ഗ്രൂപ്പ് ഗാനം കണ്ട ശേഷം 2017 ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘത്തെ സമീപിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ ഇവന്റുകൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തതോടെയാണ് ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം (2018-ൽ) ഞങ്ങൾക്ക് നേരിൽ കാണാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചത്. അദ്ദേഹവുമായി ഇടപഴകിയ 2 മണിക്കൂർ ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി . ഒപ്പം എന്റെ കൂടെയുള്ള ചങ്ങാതിമാരെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ആ പുന:സമാഗമം ഏറെ ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ ചിലത് ഓർമ്മിക്കാൻ ആ കണ്ടുമുട്ടൽ ഹേതുവായി. ചെറുപ്പകാലത്തെ
ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം, പ്രതീക്ഷ, ശാന്തത എന്നിവ പക്വതയുള്ള നാല്പതാം വയസ്സിൽ വിശദീകരിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ്.
കുട്ടിക്കാലം മുതലേയുള്ള എന്റെ പല സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ചിലരൊക്കെ പല വഴികളിൽ ആയതിനാൽ അവരെ കണ്ടുമുട്ടാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിക്കാത്തത് നിർഭാഗ്യമായും ഞാൻ കരുതുന്നു. അവരെയൊക്ക ബന്ധപ്പെടാൻ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് മറ്റൊരു വശം.
കാലം കഴിയുന്തോറും ജീവിതത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കൾ മാറി മാറി വരും. പക്ഷേ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ മറന്നാൽ, അത് നമ്മളെത്തന്നെ മറന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്.
സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം നൽകുക എന്നത് ഈ അത്ഭുതകരമായ ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യമായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സുഹൃത്ത് ബന്ധത്തിന്
ഞാൻ ഏറെ പ്രാധാന്യം കൽപ്പിക്കുന്നത്.
ഈ അവസരത്തിൽ
എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും നല്ലതു വരട്ടെ എന്ന ആശംസകളോടെ!
നിങ്ങളുടെ,
ജമീൽ അഹ്മദ്
അമേരിക്ക
സ്റ്റാളുകൾ സന്ദർശിക്കാനും നഗരത്തിലെ പലഹാരങ്ങൾ കഴിക്കാനും നഗരം ചുറ്റിക്കറങ്ങാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു ബോർഡിംഗ് സ്കൂൾ കുട്ടിയായിരുന്നിട്ടും എന്റെ മുത്തശ്ശിമാരുടെ വീടിനടുത്തുള്ള കസിൻമാരുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും സഹവസിക്കാൻ പ്രത്യേക സമയം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു. വീണു കിട്ടുന്ന സമയത്ത് അവരുമായുള്ള ഒത്തുചേരലിൽ ഞാൻ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. 38 വർഷം മുമ്പുള്ള ആ കാലഘട്ടം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അന്ന് ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കുന്നത് ഒരു യഥാർത്ഥ പരോൾ ലഭിച്ചതിനു തുല്യമായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും പുറത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ കഴിയുന്നത്ര സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ പരമാവധി വർദ്ധിപ്പിക്കാനും അടുത്ത റിലീസ് ലഭിക്കുന്നതുവരെ ബന്ധങ്ങൾ നിർത്താനും പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമേ റിലീസ് (അവധിക്കാലം) ലഭിക്കാറുള്ളൂ.
അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പുറപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം, എന്റെ തിരിച്ചുവരവിനായി എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കും. അവരുടെ കാത്തിരിപ്പാണ് ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന പ്രതീക്ഷ.
ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് ഹോസ്റ്റലിലേക്കും മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും പോകുമ്പോൾ എനിക്ക് ഞാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പലരെയും കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. അന്ന്
ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചങ്ങാതിയുമായി വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം കണ്ടുമുട്ടാൻ
എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചു.
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും തറവാട് വീടിൻറെ അയൽവാസി എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾ നല്ല ബന്ധത്തിലായിരുന്നു. ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ പഴയ ജീവിതത്തിലെ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ പങ്കിട്ടു. സംഗീതത്തോടും പാട്ടുകളോടും ചെറുപ്പത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന് അതിയായ അഭിനിവേശമുണ്ടെന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. മാപ്പിളപ്പാട്ട് മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ വ്യക്തി കൂടിയാണ് എൻറെ സുഹൃത്ത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതുല്യമായ കഴിവുകൾ ഞാനടക്കമുള്ള മാപ്പിളപ്പാട്ട് ആസ്വാദകരെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അദ്ദേഹമാണ് മാപ്പിളപ്പാട്ട് ലോകത്തെ കണ്ണൂർ ഷരീഫ്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിൻറെ വളർച്ച സാകൂതം നിരീക്ഷിച്ചു.
"ഒരു വലിയ മനുഷ്യൻ. മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആകർഷകമായ വ്യക്തിത്വം. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമ. എന്തിനേക്കാളും ഉമ്മയെ സ്നേഹിച്ച മഹാനായ മകൻ. സ്നേഹവാനായ ഒരു കുടുംബ മനുഷ്യൻ."
2018 ൽ കണ്ണൂരിൽ വെച്ചാണ് 35 വർഷമോ അതിൽ കൂടുതലോ പിന്നിട്ട് ഞാനും കണ്ണൂർ ഷരീഫും കണ്ടുമുട്ടുന്ന ത്. ഇതിനിടയിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് റെ വളർച്ചയുടെ പടവുകൾ സ്ക്രീനുകളിലൂടെ കണ്ടറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രാദേശിക തലത്തിൽ നിന്ന് ആഗോള തലത്തിലേക്ക് വളരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നി. ഒരു ചാനൽ പരിപാടിയിൽ ഗ്രൂപ്പ് ഗാനം കണ്ട ശേഷം 2017 ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘത്തെ സമീപിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ ഇവന്റുകൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തതോടെയാണ് ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം (2018-ൽ) ഞങ്ങൾക്ക് നേരിൽ കാണാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചത്. അദ്ദേഹവുമായി ഇടപഴകിയ 2 മണിക്കൂർ ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി . ഒപ്പം എന്റെ കൂടെയുള്ള ചങ്ങാതിമാരെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ആ പുന:സമാഗമം ഏറെ ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ ചിലത് ഓർമ്മിക്കാൻ ആ കണ്ടുമുട്ടൽ ഹേതുവായി. ചെറുപ്പകാലത്തെ
ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം, പ്രതീക്ഷ, ശാന്തത എന്നിവ പക്വതയുള്ള നാല്പതാം വയസ്സിൽ വിശദീകരിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ്.
കുട്ടിക്കാലം മുതലേയുള്ള എന്റെ പല സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ചിലരൊക്കെ പല വഴികളിൽ ആയതിനാൽ അവരെ കണ്ടുമുട്ടാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിക്കാത്തത് നിർഭാഗ്യമായും ഞാൻ കരുതുന്നു. അവരെയൊക്ക ബന്ധപ്പെടാൻ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് മറ്റൊരു വശം.
കാലം കഴിയുന്തോറും ജീവിതത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കൾ മാറി മാറി വരും. പക്ഷേ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ മറന്നാൽ, അത് നമ്മളെത്തന്നെ മറന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്.
സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം നൽകുക എന്നത് ഈ അത്ഭുതകരമായ ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യമായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സുഹൃത്ത് ബന്ധത്തിന്
ഞാൻ ഏറെ പ്രാധാന്യം കൽപ്പിക്കുന്നത്.
ഈ അവസരത്തിൽ
എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും നല്ലതു വരട്ടെ എന്ന ആശംസകളോടെ!
നിങ്ങളുടെ,
ജമീൽ അഹ്മദ്
അമേരിക്ക
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ